Blog op Blog af

Ik heb het gehaald!!

2009-08-25T16:50:00.014+02:00

Ik ben er! Ik heb 2178,3 mijl gelopen en ben inmiddels thuis nadat ik mount Katahdin in Maine, het eindpunt van de tocht had bereikt. Ik ben gedurende de laatste maand wat verder geweest dan ik zei omdat Jort en ik het plan hadden om onze vriendinnen te verrassen en eerder thuis te komen. Vrijdag heb ik de top van Katahdin bereikt en ik ben zondagavond terug gevlogen. Toen ik zei dat ik nog 400 km moest, had ik in werkelijkheid nog 200 km te gaan. Evelyn was blij verrast dat ik ineens thuis kwam, dus missie geslaagd. Daarnaast moet ik bekennen dat de spot het de hele tijd wel deed, maar dat Victor voor ons de spot eraf heeft gehaald omdat anders duidelijk was waar we ons daadwerkelijk bevonden. Bedankt Victor! Inmiddels kun je via de link "waar zijn wij" zien dat ik de hele tocht gelopen heb. Het kan even duren voor de link geladen is. Dat komt door de enorme afstand die de spot in kaart moet brengen.

De laatste twee staten waren prachtig en het is spijtig dat ik die alleen heb moeten doen. New Hampshire heeft prachtige bergen en Maine bestaat uit veel meren en enorme naaldbossen. De laatste week heb ik supermooi weer gehad, alleen de laatste dag was miezerig, zoals op de foto's van Katahdin te zien zal zijn.

Hieronder een aantal foto's van het laatste stuk.

Dit was de reden dat Jort niet verder kon lopen

Maine, 280 mijl, ongeveer 400 km voor de finish

Shenanigans, een jongen uit California met wie ik de laatste 2 weken samen heb gehiked, tot Mount Katahdin.

Afdruk van een Moose, een enorme eland, 1,5 keer zo groot als een paard. Ik heb het geluk gehad om er 1 te zien 3 dagen voor de eindstreep. Jammer genoeg was hij niet erg fotogeniek. Hij rende steeds weg wanneer ik een foto wou nemen.

Mooie zonsondergang.

Dave brengt alle hikers in een kano naar de overkant van de Kennebec rivier nadat in de jaren 80 een man is verdronken toen hij probeerde over te steken omdat in de buurt van deze oversteek een dam is die op willekeurige momenten water lost. Dave heeft een whiteblaze in zijn kano, en dit is de officiele route. Het is tevens het enige stuk dat ik niet gelopen heb.

De laatste 160 km worden de 100 mile wilderness genoemd. Dit omdat je geen dorpen of grote wegen hebt gedurende de wilderness. Ze zeggen hier 10 dagen eten, alleen nam ik 4 dagen mee. Het zou kunnen dat wat ik aan eten meenam voor section hikers wellicht voor 10 dagen eten is.

Mijn eerste blik op KATAHDIN!!!

Een mooiere foto van K. Op deze foto is het duidelijk te zien hoe groot ze is. De bergen eromheen zijn niks vergeleken bij haar. Mede daarom is dit een mooi eindpunt van wat een geweldige tocht en ervaring is geweest.

Het laatste stukje, Baxter State Park en Katahdin

Een erg mooi pad in vergelijking met de weken daarvoor. Bijna geen wortels en rotsen. Ik kon zelfs om me heen kijken tijdens het hiken! Hoge naaldbossen zijn veruit mijn favoriete bos heb ik ontdekt. Ze zijn geweldig om doorheen te hiken.

Katahdin!!! Eindelijk. Het was enerzijds een opluchting en fijn om weer naar huis te gaan waar vriendin en hond wachten en anderzijds erg jammer omdat de tocht ten einde was. Ik heb enorm genoten de afgelopen maanden en het is zeker de ervaring van mijn leven tot dusver geweest. Gelukkig heb ik hem zonder blessures uit mogen lopen.

Moe en voldaan.

Wij, Jort, Joep en Joost willen iedereen die ons op wat voor manier dan ook heeft gesteund voor en tijdens onze tocht hartelijk bedanken. De sponsoren, de media, de berichten onder de blogs en in het gastenboek, alle mensen die ons op welke manier dan ook geholpen hebben tijdens onze voorbereiding en iedereen die onze tocht gevolgd heeft. Wij hebben ons met veel plezier op deze tocht voorbereid en zolang als het voor ieder van ons duurde er enorm van genoten. Helaas hebben we het niet alle drie uit kunnen lopen.

Nu rest ons het afsluiten van ons project. Wij zullen in de komende week hier verder over berichten. Blijf onze site nog even in de gaten houden om te zien wat het uiteindelijke bedrag is dat wij aan WSPA schenken en de laatste blogs die zullen volgen.

Joost

Maine

2009-08-16T15:03:00.002+02:00

Op het moment ben ik bezig met de laatste 400 km. Ik zal wanneer ik kan hierover een post plaatsten alleen zijn er helaas niet veel mogelijkheden om op het internet te gaan in Maine. Over uiterlijk 8 dagen is er weer een uitgebreid verhaal te lezen, inclusief foto's!!

Foto's!

2009-08-16T14:18:00.005+02:00

Ik ben in Maine! De laatste staat die ik moet doorkruisen voor ik bij de eindstreep ben. De afgelopen weken heb ik doorgaans geweldig weer en mooie uitzichten gehad. Inmiddels heb ik mount Washington, de berg die mij enthousiast maakte om de hele trail te gaan hiken, achter me gelaten. Ik mag erg dankbaar zijn voor het weer omdat het doorgaans mist, regen en harde wind is boven de boomgrens. De foto's laten zien hoe het weer was toen ik er was. Op 1 van de foto's zie je een hut. dat is een soort hostel waar gasten 90 dollar betalen voor een bunkbed, diner en ontbijt. Geen douche, geen comfort. Erg duur maar boven op de ridges van de bergen. Als thru hiker mag je soms werken voor een verblijf op de grond in 1 van de 8 hutten en dan mag je tevens de resten van het avondeten en het ontbijt verslinden. Bij twee van de 8 hutten heb ik 15 minuten gewerkt om me helemaal vol te stampen met eten. Geen slechte deal.

Foto's

2009-08-12T04:33:00.001+02:00

De computer hier vindt onze camera niet leuk en het lukt me nu niet om foto's te uploaden. Ik hoop over 3 a 4 dagen foto's en een nieuw verhaal te kunnen plaatsen.

joost

De baby alleen....

2009-08-12T01:58:00.004+02:00

Hallo allemaal,

Eindelijk een bericht van de enige overgebleven Schuringa op de trail. Het zal voor de meesten onder ons geen verrassing zijn, maar het blijkt dat de baby de sterkste van de drie is. Allereerst wil ik zeggen dat ik het super jammer vind dat ik alleen overgebleven ben. Ik heb met heel veel plezier samen met Jort en Joep gelopen en we hebben minder vaak ruzie gemaakt dan velen vermoedden. Helaas is de trail niet vergevingsgezind en hebben bekende gevaren ervoor gezorgd dat ze naar huis moesten.

Met mij gaat alles goed. Ik heb elke dag wel een ongemak maar bijna nooit dezelfde twee dagen achter elkaar. Ik ben inmiddels door de White mountains, en ze waren geweldig! Ik heb enorm veel geluk gehad dat ik het voor velen mooiste stuk van de trail met mooi weer heb kunnen hiken. Ik zal in een volgende post proberen wat foto's te plaatsen. Nu hoef ik alleen Maine nog te hiken en dan ben ik klaar met mijn Thru-hike. Het begint er meer en meer op te lijken dat ik het ga halen, nog ongeveer 400 km, alleen probeer ik daar niet teveel aan te denken. Het is wel duidelijk hoe makkelijk het is om geblesseerd te raken.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun en lieve berichten in het gastenboek. Nog 3 weken en dan ben ik klaar! Een week steile bergen en dan 2 weken lange dagen maken van relatief vlak terrein tot ik Mount Katahdin op mag. Een klim van meer dan 4000 ft in 4 mijl.

Joost

Bericht namens Joost

2009-08-09T18:38:00.003+02:00

Namens Joost even een korte post voor iedereen die zich afvraagt hoe het met hem gaat. Joost heeft al een tijd geen beschikking over internet gehad dus kon geen blogs posten maar ik heb hem aan de telefoon gesproken. Het gaat erg goed met hem, ondanks het feit dat het raar is dat hij nu in zijn eentje verder moet, nu ook Jort helaas niet verder kan. Hij is fit, heeft geen grote fysieke klachten en gaat dus gestaag door op de trail om het einde, Mount Kathadin te halen.
Over een aantal dagen heeft hij in een dorpje waarschijnlijk weer beschikking over internet en zal hij zelf weer een update proberen te geven. Maar nu eerst voor iedereen in elk geval het fijne bericht dat het hem goed daar op de trail!!! Zet hem op Joost!

Geveld door MRSA

2009-08-04T02:20:00.003+02:00

Zoals in de vorige blog al te lezen was ben ik woensdag naar het ziekenhuis gegaan met ontstekingen aan mijn benen. Een van de abcessen hebben ze toen opengesneden en er werd antibiotica voorgeschreven. Ik heb die dag nog 4 mijl gehiked wat voelde als 40 mijl zo moe was ik. Toen ik de vorige morgen opstond voelde ik me nog minder. Mijn linkervoet was enorm opgezet, de roodheid kwam tot onder aan mijn knie en ik had veel pijn. Het meest verontrustende echter was het feit dat ik een koorts had die steeds hoger werd. Tijd om weer naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis ging het snel en ik werd opgenomen. De stafylokokkeninfectie die de abcessen en cellulitis veroorzaakten konden wel eens MRSA zijn. Een stafylokok die niet gevoelig is voor de antibiotica waar stafylokokken normaal gevoelig voor zijn. MRSA wordt ook wel eens de ziekenhuisbacterie genoemd en is een erg nare infectie. Ze begonnen met een zwaar antibioticum via een infuus om te kijken of ze het daarmee afkonden maar de volgende ochtend was er maar weinig verandering waardoor besloten werd mij te opereren. Ruggeprik. Roesje. Mes er in.

Tijdens mijn bezoek woensdag waren er al kweekjes genomen en het bleek inderdaad MRSA te zijn en ik moest in een soort van quarantaine. Waar je in Nederland gelijk in een plasticzak met ramen wordt gehesen denken ze er in Amerika een stuk luchteriger over en bestond de quarantaine eruit dat mensen handschoenen en een schort droegen in mijn kamer.
De operatie was goed verlopen en de cellulitus en roodheid werden minder. Om de wonden goed te drainen worden ze open gehouden met gaas wat 2 keer per dag vervangen wordt.

Nu is het maandagavond en morgen vlieg ik terug. Einde verhaal. Zo ontzettend jammer. Ik voelde me zo goed en we moesten nog maar een paar weekjes maar ik mag minstens een maand niet hiken. Gedeeltelijk vanwege de wonden, maar grotendeels vanwege de MRSA die heel gemakkelijk kan terugkomen dus moet ik terugvliegen.
Alhoewel ik dolblij ben Marion weer te zien en weer gezellig samen te zijn ben ik erg verdrietig over het feit dat ik deze te gekke tijd op de trail niet voort kan zetten en dat ik de droom van een thru-hike niet kan verwezenlijken. Ik zal het missen.

Het gastenboek is de laatste tijd wat dood en ik denk dat nu de baby helemaal alleen de finishlijn nadert enige aanmoediging wel gepast is.

Zet em op Joost! Katahdin roept je..

De tandarts en het ziekenhuis

2009-07-29T18:49:00.006+02:00

Afgelopen week zaten we bovenop een berg te genieten van de zon en een hapje trailmix toen Jort ineens opmerkte dat hij een stuk van zijn kies had doorgeslikt. Een vulling met wat kies had losgelaten en hongerig als hikers zijn werd het niet echt opgemerkt totdat het weg was. De tandarts heeft het de volgende dag gefikst nadat we daarheen gebracht waren door een moeder van een bevriende hiker.

Een paar dagen later kreeg dezelfde Jort last van wondjes aan de voor- en onderkant van zijn scheen die erg gingen infecteren. Het ging enorm opzetten en werd rood. Om de infectie heen kwamen spontaan blaren vol met pus en bij een nader onderzoek van de voeten bleek ook een teennagel te rotten bij de wortel. Zie onderstaand filmpje.

We besloten naar het ziekenhuis te gaan omdat een bloedvergiftiging erg onhandig, en potentieel dodelijk is. Daarnaast was lopen onmogelijk door de pijn, zelfs na 4 iboprofens. In het ziekenhuis hebben ze het abces aan de linkerkant weggesneden en 2 verschillende soorten antibiotica, een pijnstiller en 3 dagen rust met de benen omhoog voorgeschreven.

We hebben de verzekering er weer uit!

1000 km to go

2009-07-22T13:41:00.006+02:00

We hebben sinds we over de helft zijn aardig doorgelopen en moeten nu nog ergens rond de 1000 km. We lopen tussen de 30 en 40 km per dag wat best goed te doen is mits je vroeg opstaat en vroeg opstaan doen we, samen met de zon rond 5 uur. We proberen dan altijd rond 6 uur te gaan lopen wat eigenlijk standaard half 7 wordt en vlak voor het gaat schemeren zetten we onze tent op zodat we met de kippen op stok kunnen.

De toren op de bovenste foto staat boven op Mount Greylock, het hoogste punt van de staat Masschusetts. De bergen worden langzaam weer hoger na een relatief lange periode van een heuvelachtig landschap. We zijn nu net de staat Vermont in gelopen en vooral Jort is daar erg enthousiast over. Het is de thuisstaat van Ben en Jerry's ijs en hij heeft als missie alle smaken die ze in Nederland niet hebben te proeven. Dit zijn er zeker 20 en we vinden nog steeds zo nu en dan een smaak die we nog nooit ergens anders zagen.

We hebben al veel dieren gezien die je in Nederland niet zo snel tegenkomt. Beren, een bobcat, stinkdier, kolibries, wasbeertjes enz enz. Het beestje hierboven is een bever en hoe noordelijker we komen hoe meer we ze zien. Ze bouwen echt grote dammen van soms wel 100 meter lang om voor zichzelf een meertje te maken om in te wonen. Heel leuk om te zien.

De trail is op het moment druk. Heel druk zoals op onderstaande foto te zien is. Er wordt al weken reclame gemaakt voor een hikersfeest bij iemand thuis en veel mensen proberen daar op tijd te komen. Ook komen we nu veel mensen tegen die in Maine begonnen zijn en naar het zuiden lopen in plaats van hoe de meeste mensen het doen, van zuid naar noord.

Na Vermont moeten we nog maar 2 staten dus we schieten al aardig op.

Salisbury

2009-07-15T17:20:00.008+02:00

Joost in het " Jail house hostel" , een hostel gerund door de politie van Palmington. Om er binnen te komen moest je op straat een agent aanhouden. Is het eens een keer andersom :)

We vonden dit enorme beest op een dode boom met zijn (haar) achterlijf eitjes pompend in het hout.

We komen vaak langs kerkhoven. Soms hele kleine of een enkel graf in het bos. Soms wat groter zoals deze.

Een zeehond op een rots in 't bos.

Spiegels

2009-07-13T21:28:00.003+02:00

Nog wat foto's

2009-07-13T21:13:00.006+02:00

Beestje, bloemetje
De dikste boom op de AT - Dik he!
2 hikertjes..

Kalkoengieren

Bosbessen - Yum!

Je vergeet nooit waar je loopt in dit land. Overal, echt overal kom je vlaggen tegen.

Bergopbergaf filmfestival - Kent

2009-07-13T20:33:00.006+02:00

2000 km gedaan, 1500 te gaan!

2009-07-03T21:58:00.006+02:00

Veel foto's, weinig woorden deze keer. Joep wij en iedereen die we hier ontmoet hebben missen je erg. Zoals je ook op de foto hieronder ziet was je de knapste!

Een groundhog in een boom??

Wie heeft vroeger Super Mario Bros gespeeld? 1UP! 1UP!

We zijn inmiddels over de helft en traditioneel eet een thru-hiker dan een "half gallon icecream", 2 liter roomijs, bij een bepaald winkeltje net na het halverwege punt. Jort deed het in 31 min, Joost 38 min.

De kampioenen:

Het halverwege punt verandert ieder jaar omdat de trail steeds van lengte verandert. Het is dus wat gokken wanneer je precies over de helft gaan, vandaar deze actiefoto op wat wij ongeveer de helft achtten.

Het oude halverwege punt.

De ratel van een timber rattle snake

En zijn hoofd.

We sliepen stiekem bij het Washington monument en hingen bij gebrek aan goede bomen onze bear bags maar van af de toren naar beneden.

Plaatje van een shelter. Zie je de bloembakken?!

Ik wou dat ik deze blog niet hoefde te schrijven...

2009-06-21T23:44:00.002+02:00

Lieve mensen

De statistieken mbt onze tocht door de appalachen zijn altijd al in ons nadeel geweest, 80% haalt het einde van de appalachian trail niet. Maar iedereen die het aan ons vroeg kreeg altijd hetzelfde antwoord: "wij gaan het alledrie halen". Tevens kregen we altijd de vraag waar ben je het meest bang voor, beren of slangen of..? Ik antwoorde altijd dat mijn grootste angst was geblesseerd te raken. Nu kan ik zeggen dat de angst voor blessures helaas terecht is geweest. Ik heb de afgelopen maand 3 weken rust gehad voor mijn been, ben 2 keer naar het ziekenhuis geweest, heb ontstekingsremmers geslikt 15 dagen, taping om me been gehad, bandages, zalfjes, ice, stretching etc etc maar het gaat nog steeds niet goed met mijn been. De shin splints zit er nog en de arts zei gisteren dat dat nog wel een tijd kan duren voor ik er echt af ben en dat ik weer rust moet nemen. Dat betekent dus helaas dat ik op dit moment geen 28 km per dag kan lopen en dat zou wel moeten wil ik hem uitlopen. Ik heb daarom vandaag de knoop moeten doorhakken er mee te stoppen. Ik baal er echt verschrikkelijk van, mijn droom valt echt in duigen en hoe graag ik ook wil en hoe gemotiveerd ik ook ben, mijn lichaam zegt nu nee en daar heb ik het mee te doen....

De realiteit is dat ik 1386 kilometer heb gelopen, dat ik fantastische natuur heb gezien, dat ik me heb kunnen inzetten voor een geweldig goed doel en fantastische mensen op de trail heb ontmoet. We hebben altijd gezegt dat wanneer er iemand uitvalt de rest met het project doorgaat. Jort en Joost zijn op het moment dat je dit leest dan ook hard op weg om het resterende deel van de tocht naar Mount Khatadin te lopen en ik hoop dat zij wel zo gelukkig mogen zijn dat ze het halen. Ik wil iedereen bedanken voor hun steun en ik blijf natuurlijk betrokken bij dit mooie project echter niet meer op de Appalachian Trail....

Joep aka Curly

2 rupsen en een beer

2009-06-17T19:08:00.006+02:00

Om de video met de beer goed te kunnen bekijken adviseren wij u uw monitor een kwartslag naar rechts, dan wel uw hoofd een kwartslag naar links te draaien.

Disclaimer: bergopbergaf stelt zich niet aansprakelijk voor eventuele schade aan materiaal en/of lijf.

De vriendinnen en beren op de weg

2009-06-14T15:23:00.014+02:00

Eindelijk! Marion, Evelyn en Sylvana zijn bij ons op bezoek. We hebben met zijn 6en wat tijd doorgebracht in Washington en zelfs daar was er trail magic: gratis pizza van een restaurant waarbij we in de buurt rond lummelden.

Joep en Sylvana gaan veel tijd in Harpers Ferry rondbrengen en Marion en Jort gaan net als Evelyn en Joost ongeveer 10 dagen samen hiken. Van de eerste 3 hikedagen hebben we wat foto's.

Samen:

Joost en Evelyn voor het witte huis:

Zonnig wandelen:

We zijn helemaal in de wolken met elkaar:

Liften naar een dorpje voor een welverdiende hotelovernachting en herbevoorrading:

Konden we de hele trail maar zo lopen:

Het hoogste punt van de AT in de Shenandoahs:

Mooi uitzicht vind je niet?!

Er zijn dus echt beren in het bos! Zie hier een pootafdruk:

Marion en Jort hebben in totaal 4 beren gezien op dit moment. Een moeder met 2 "kleintjes" en een echte baby beer met gepast klein formaat. Evelyn en Joost hebben 1 beer gezien en waren wat dapperder dan de eerdere twee en hebben die beer op de foto weten te zetten. Beren zijn echt enorm groot!

Marions shirt na een dag hiken. Ja, dit is opgedroogd zweet!

We zijn allemaal erg blij eindelijk weer samen te zijn. Hopelijk hebben we over een paar dagen weer een kans meer foto's te plaatsen.

Hoe gaat dat nu, dag in dag uit op de trail...?

2009-06-02T17:50:00.008+02:00

Allereerst het laatste nieuws: ik (Joep) heb Shin Splints gekregen (was vorige week helaas in het ziekenhuis hier omdat het echt slecht ging) en ik ben gedwongen 5 dagen rust aan het nemen, woensdagochtend gaat ik het weer proberen. Er zijn veel mensen die met Shin Splints of een Stress Fractuur de trail verlaten dus voorzichtigheid is geboden... Maandag 8 juni komen de vriendinnen op bezoek. Dan neem ik weer 6 dagen vrij en daar tussenin loop ik 5 dagen. Hopelijk is de Shin Splints helemaal over als Sylvana weer weg is. Jort en Joost zijn nu voorruit gelopen en ik zit al een paar dagen alleen in een motel. Ik ga proberen ze weer bij te halen als hun vriendinnetjes er zijn, zij blijven namelijk 2 weken en Sylvana 1 dus dan heb ik een extra week om ze in te halen...

We zijn nu zo'n 2 maanden op de Appalachian Trail en het is tijd om eens terug te kijken op hoe het nu gaat.

Onderling hebben we eigenlijk een erg goede tijd! De sceptici onder ons zullen zich afvragen hoe het nu toch mogelijk is dat we nog steeds alledrie op de trail zijn zonder grote ruzies tussen ons als broers oid. Nu zal ik eerst eens vertellen hoe een dag op de trail eruit ziet:

Normaal gesproken staan we rond 6 uur in de ochtend op elke dag. Dan pakken we allereerst de slaapzakken, matjes en de tenten in. Vervolgens halen we de etenszakken uit de boom en eten we elk een poptart (soort koekjes met heel veel calorieen en heel veel suiker :-)). Daarna is het vaak nog water filteren, de rest van de spullen in pakken en dan gaan we tussen 7 en 8 lopen. Meestal beginnen we rustig aan om de spieren even op te warmen en er weer in te komen. We lopen met zijn drieen binnen een straal van 15 meter, erg dicht op elkaar dus. We lopen ongeveer hetzelfde tempo en zijn van elkaar afhankelijk aangezien we maar 1 waterfilter en 1 brander hebben en dan is het handig om op hetzelfde moment op de zelfde plak te zijn. En het is natuurlijk erg gezellig om af en toe eens te kunnen praten met iemand of samen van de wildlife en uitzichten te genieten. Rond 12 uur, na ongeveer 4 tot 5 uur lopen (dat is ergens tussen de 8 en 12 mijl) gaan we lunchen. Tortilla's met pindakaas of met worst en kaas zijn de favorieten. Dan is het weer water filteren en lopen we de volgende 8 tot 10 mijl. Tussen door eten we veel snickers, noten en snoep, eigenlijk alles wat veel energie en vet heeft. Dan komen we aan bij het shelter of bij de kampeerplek, gaan we koken, eten, water filteren voor de derde keer en een half uurtje daarna liggen we alweer in bed. Meestal gaan we tussen 7 en 8 uur in de avond al slapen. Dat wordt liefkosend 'hikerbedtime' genoemd. We slapen dus ongeveer 10 uur per nacht en de rest van de dag zijn we aan het lopen.

Maar goed, we blijven broers dus het is echt niet altijd rozegeur en maneschijn. Wanneer we elkaar even wat minder aardig vinden, er een ruzietje is, of wanneer we gewoon even helemaal geen gezelschap willen wordt dat opgelost door alleen te gaan lopen en elkaar pas weer te zien bij de lunchplek of slaapplek. Soms komt het ook tot een uitbarsting, wordt er in verschillende talen en wat handgebaren en een enkele schreeuw even flink gezegd wat we van elkaar vinden, maar meestal is dat aan het eind van de dag wel weer afgekoeld en kunnen we weer door 1 spreekwoordelijke deur (moet de eerste echte deur op de trail nog zien nl ;-)).

Al met al gaat het dus erg goed en wanneer het wat minder gaat nemen we gewoon wat meer ruimte voor onszelf. De dag zoals ik die boven heb beschreven gaat eigenlijk elke dag zo en dan 5 dagen achterelkaar. Daarna liften of lopen we naar het dichtsbijzijnde dorpje om daar boodschappen te doen en vervolgens gaan we weer met 5 dagen eten de trail op en begint het allemaal weer opnieuw. 1 keer per 7 tot 10 dagen nemen we een rustdag in een dorpje zodat we kunnen douchen, de was doen etc. etc. en daarna gaan we weer de trail op.

Dat was het eigenlijk wel zo'n beetje, hopelijk geeft dit een beetje een beeld hoe onze dagen eruit zien en hoe we het met elkaar vol kunnen houden. Ik ga nu verder mijn spullen klaar maken, morgen is de grote dag waarop ik mijn scheenbeen weer ga testen!

Pitch your tent

2009-05-29T15:28:00.006+02:00

We hebben nu in totaal 3 verschillende soorten slangen gezien. De slang van Jorts avontuur bleek een Black rat snake te zijn, niet gevaarlijker dan een tuinslang. De slang in een blog een paar week later had Joep in zijn wandelstok gebeten. Deze ratelslang is potentieel dodelijk en heb je liever niet happend in de buurt.
De slang hieronder vond Joep toen hij na het urineren keek waar hij eigenlijk geplast had. Verfrist keek deze slang hem aan:

Soms ontmoeten we aardige mensen die ons in hun tuin laten kamperen of graag hun pizza delen. In het filmpje hieronder zitten we bij de mevrouw van het postkantoor thuis. Het was heel gezellig.

Dragon's tooth en McAfee knob

2009-05-29T15:15:00.005+02:00

De klim naar Dragon's tooth:

De tand zelf:

McAfee knob wordt beschouwd als een van de mooiste uitzichtplekken op de AT. Wij waren er natuurlijk weer met mist.

Flora en fauna

2009-05-22T21:40:00.005+02:00

Trail Days Damascus

2009-05-22T20:20:00.015+02:00

Trail Days was echt ontzettend leuk zoals we al eerder kort berichten. Alhier wat beeldmateriaal:

Als je deze foto uitvergroot (klik op de foto) zie je Joep en Joost. Wie kan ze allebei vinden?

Verkleedde mensen tijdens de parade.

Welkomsbord in Damascus; de trail loopt dwars door het dorpje.

Ook hier haalden we het nieuws..

Voetverzorging met als bonus nieuwe sokken. Sokken hebben hier een kort leven. Je kan ze nog prima dragen als ze overleden zijn en je kan er niets aan zien, maar ze gaan verschrikkelijk stinken na slechts enkele dagen gebruik.

De parade geldt als het hoogtepunt van Trail Days. Mensen dossen zich in van alles en nog wat uit en er is een groot watergevecht tussen de dorpelingen (met tuinslangen, waterpistolen en waterballonen) en de hikers (gewapend met alles wat ze heel kunnen vangen en teruggooien). Moet je die gast in het midden zien!

Meer paradefoto's kan je zien via deze link >> http://toddbushphotography.com/traildays/TrailDays2009Web/

Filmpje van de parade >>

www.youtube.com/watch?v=Glm8tt2UjC4&feature=related

Er was ook een hiker talent contest. Op youtube vind je filmpjes. Hier een van de links >>

www.youtube.com/watch?v=T_k9Y4dccAM

Liften naar Trail Days.

2e lift.

3e lift.

Een van de kampvuren in Tent City.

1000,0 km

2009-05-15T21:11:00.002+02:00

We hebben er nu precies 1000 km opzitten en zijn vanaf Pearisburg weer terug gelift naar Damascus. Het koste ons in totaal 3 ritten waarvan de 2e en de 3e best boeiend waren. We zijn met 4 hikers in een sportautotje gepropt met onze tassen opschoot en tegen het plafond geplakt omdat de kofferbak bestond uit 1 grote speaker. De laatste lift was met een kerel die zoiets zei als "Ik ben homo en ik heb heel veel wapens, willen jullie jongens een lift?" " Als je me probeert te vermoorden schiet ik je neer" Natuurlijk riepen we allemaal direct " ja graag!" en sprongen in de auto. Joep, Joost en Finnegan in de bak van de pick-up truck en Jort voorin. Interessante gesprekken gehad met deze meneer die zo aardig was ons anderhalf uur verder op in Damascus af te zetten voor Trail Days alwaar we nu met welgekozen pintjes onze zorgvuldig opgebouwde conditie weer wegdrinken.

Trail Days is te gek! Het is leuk alle mensen die we ontmoet hebben weer te zien en er zijn allemaal standjes van fabrikanten waar je je materiaal kan laten repareren e.d. Zo had onze waterfilter een nieuw dopje nodig en die meneer van Katadyn bouwde toen ter plekke een compleet nieuwe filter voor ons die ook nog eens 3 keer lichter is. Gratis! Er zijn doktoren voor een medische check-up, je bloed kan zelfs geprikt worden en we hebben net een voetmassage gehad + nieuwe sokken. Je raad het al, gratis. Nu eens kijken of er ook ergens een bierfabrikant een standje heeft..

The people we meet - part 1

2009-05-05T17:07:00.008+02:00

Thousands of people started on an AT thru-hike this year and some of them we've met. A couple of weirdos and freaks excluded they are all very nice and interesting in a lot of different ways. We posted some pictures in this thread and we will post some more later on. At the end of the trail we will probably compose a ' mugshot book' of pictures of the hikers we've met.

Snuggie; travels with Blisters. Nice guys who we bump in to now and then. They always seem surprised we're right behind 'em.

One of Blisters' feet.

Blisters

Nipples; he worked 3 jobs for a year and lived in a storage room to be able to do the trailk. He has the cutest giggle and we cant wait to see him again! He actually lived in Damascus for 10 months.

Brian; forgot his trail name but it was something with smoke, and smoke surrounds him 24/7. He's from Jersey and there's no way around it. We love his dancing!

The Rugged Shark; our trail daddy! He named us the Stooges. We hiked with him a couple of days and those days were great. We almost laughed more than we actually hiked. He showed us the snake he painted on his backpack, we showed him a white European one-eyed snake.

Tom; He's from Israel and likes to get up early. We saw him a lot the first month but he's ahead of us now. Too many restdays on our side?

The Pilgrim; we posted a video of this running Irish man before.

Megan; discarded 143 trail names so far so she's still Megan. She walks and lives with Scooner. Awesome people and its always a delight to meet them on the trail.

Scooner

Roach and Scab; 2 sisters who started out thru-hiking but found themselves being better at yellow blazing. Nice girls, wonder in what town we will see 'em again.

Big balls aka Tiny balls aka Top gun; you might wonder what a kid his age is doing on the trail alone but he's actually 26. Really! - We have checked his pasport. He went off the trail to see some cities in Amerika, he's from the UK.

Chris; we saw him in our starting weeks on the trail but haven't seen him since. Hope he's still out there!

Soundtrack; he sings his way on the trail and plays some kind of flute when camping. Travels with K-bar and Nature.

Highlander; walks in a skirt - uhm kilt - and is moving fast. He wants to be done before August the 3rd. His jobs starts again by then. He just loves soda!

Naneek; We drank a lot of beer with Naneek and he had very interesting stories to tell. He moves fast when hes hiking but if we're not mistaking he's having some quality time with his wife atm. We're pretty sure we will meet him again soon.

Radar; thru-hiked before and started on a section-hike this year but he might do the whole thing again

K-bar; she planned walking the AT with some friends but in the end she started on Springer mountain alone. There she met Nature and they seem to be hiking in the same pace ever since.

Yuki; walked the pilgrimage to Santiago de Compostella last year and is thru-hiking this year. For 2010 he's planning a bike ride from Shanghai to Istanbul.

Wrath; He has 7000 miles in his legs and used to be a tree-sitter. At the moment he is hiking the AT to find a portal to a different and probably better world. Elfs, faggots and vampires however give him a hard time finding one. He's hiking on a zero dollar budget and travels from hiker box to hiker box.

Filmfestival berg op berg af - Damascus

2009-05-05T15:59:00.007+02:00

We zijn inmiddels zo populair in Amerika dat wanneer we boodschappen gaan doen in een stadje een lift met een gewone auto niet meer voldoet:

We hebben gek genoeg in dorpjes bijna nooit bereik met onze telefoons, maar soms op een bergtop wel en dan is het smsen geblazen naar de vriendinnen. Weer of geen weer:

Hieronder een paar video's van Joep en Joost die de trail bewandelen:

Damascus 700+ kilometer

2009-05-05T05:41:00.008+02:00

Inmiddels zijn we in Damascus dik 700 kilometer gevorderd op de trail. Nog maar 2800 te gaan! Alhoewel we af en toe getreitert worden door pijntjes hier en daar gaat alles voorspoedig. We hebben ook anderhalf week erg mooi weer gehad, de thermometer ging zelfs regelmatig over de 30 graden Celsius heen. Helaas is de verwachting voor de komende 10 dagen minder zonnig (regen, regen, regen) maar ja, we nemen het zoals het komt.

Jort heeft wat last van wat ze hier vrij vertaalt kruis- en kontrot noemen (smetten) door het warme zonnige weer en door het natte regenachtige weer - is het dan nooit goed?! - maar dit schijnt een veel voorkomende hikersaandoening te zijn en de lokale outdoorshop heeft een mogelijke remedie in een potje. We zullen zien.

We hebben ons menu inmiddels uitgebreid cowboy-stijl, zie onderstaande foto:

De warme dagen hebben plaatselijk voor enige verbruining gezorgd wat eigenlijk best wel sexy matched met onze groeiende baarden.

Heel af en toe hiken we 's nacht omdat we ergens vroeg willen zijn, of omdat we te laat vertrokken en sinds we weten hoe we de sluitertijd moeten aan passen van het fototoestel kunnen we ook wat meer geslaagde foto's in het donker nemen.

Joep stapte weken geleden al op een anderhalf meter lange slang en een paar dagen geleden was het Jorts beurt. Hij stapte net naast (2 punten aftrek) een zwarte, vervaarlijk opgekrulde slang en sprong heldhaftig (zonder gillen!) 3 meter achteruit. Daar het pad erg smal was, de slang ons niet gunstig gestemd en best gevaarlijk leek, maar we ook niets (zelfs nog geen meter) van de trail willen missen raakten we in een impasse. Joost durfde druk met 2 stokken zwaaiend de slang wel te passeren maar Joep en Jort weigerden hun leven te wagen. Heel begrijpelijk, niet waar? Gelukkig voor iedereen, maar vooral voor Jort, Joep en Joost besloot de slang met opgezwollen buik van een of ander ongelukkig knaagdier het bos in en van het pad af te glijden.

Onderstaande foto's tonen Jort (opgelucht zijn sokken uitwringend na het hachelijke avontuur) en de slang in kwestie.

We hebben nog geen beren op de weg gezien, maar naast de slang al wel veel andere dieren waaronder vele soorten prachtige vlinders en oranje salamanders met rode vlekken 'Eastern Newts' genaamd.

Laat vertrekken en in het donker lopend eindigen heeft als voordeel dat je ergens kans maakt op een mooie zonsondergang:

Als toetje nog wat foto's om een impressie te krijgen van de omgeving. De laatste tijd zijn we een aantal ' balds' tegen gekomen, 'kale koppen' oftewel bergtoppen zonder hoge begroeiing.

15, 16 en 17 mei zijn we weer in Damascus voor trail days, een AT hikersfestival met 26.000 bezoekers in dit stadje van 900 inwoners.

Uncle Johnny's

2009-04-26T21:50:00.008+02:00

Hieronder een paar foto's. We zijn nu in Uncle Johnny's hostel bij Erwin, morgen vertrekken we naar Damascus waar we ongeveer 8 dagen over doen.

Jort zit hieronder op een 'privy' , een outdoor-wc' tje. Verder wat bloemen, uitzichten en Joep en co op een bergtop. In Damascus plaatsen we meer foto's en een paar filmpjes.

Een lift en een zonsopgang op de hoogste top van de AT

2009-04-21T21:38:00.005+02:00

We liften altijd van de trail naar dorpjes om eten te kopen en een ritje hebben we even gefilmd:

Dit zijn wij op Clingman's Dome, de hoogste berg van de AT. We stonden om half 4 op om hier een zonsopgang te be kijken. Zie onderstaand het resultaat:

Hot Springs - 400 km

2009-04-21T18:18:00.005+02:00

We komen meer en meer in wat ze noemen "trail shape" en lopen veel meer dan we aan het begin deden. Eergister hadden we een dag van 17,6 mijl en gisteren liepen we zelfs 23 mijl (36,8 km). We hebben af en toe wel een pijntje maar geen echte problemen en zelfs Joep heeft het nu over zijn schenen en voeten in plaats van zijn knie.

We hebben er nu een dikke 400 km opzitten en we zijn in Hot Springs, een echt hikersdorpje want overal zie je mensen met een enorme rugzak en baard lopen. De trail loopt ook dwars door het dorpje. Het dankt zijn naam aan ondergrondse warm waterbronnen en je kan hier ook in hete bubbelbaden zitten die volgepompt worden met dit van nature warme water. Heerlijk! We hebben ons er al 2 keer mee verwend.

Het is op de AT gebruikelijk om een trailnaam te hebben. Sommigen geven deze aan zichzelf, andere krijgen hun naam van mede-hikers. Zo heb je ' Two pack' een man die een rugzak op zijn rug heeft en een grote koeltas met drinken op zijn buik en andere stoere namen als ' Mountain Goat' en 'Rugged Shark'. Wij hebben nu ook onze trailnamen gekregen van andere hikers. Ze noemen ons ' The 3 Stooges' , naar een slapstick trio van lang geleden. We maken van de mensen die we tegenkomen foto's om later samen te vatten in een "mug shot-boek" met bij elke foto hun trailnaam. Alhier The Stooges:

Larry (Joost)

Curly (Joep)

Mo (Jort)

Over 4 dagen zijn we in Erwin waar we misschien internet hebben en anders updaten we de site in Damascus over 12 dagen.

Als alles goed gaat staan de, vorige week beloofde, filmpjes straks ook in de vorige post.

Greetings,
Jort, Joep en Joost

Fontana Dam

2009-04-12T21:01:00.005+02:00

De video's zijn er hoor!

We zijn nu ongeveer 30 mijl en 2 dagen verder. Zaterdag heb ik onderweg 3 filmpjes gemaakt.

In het 1e filmpje zie je mij achteraan lopen terwijl ik Joep en Joost probeer bij te houden na een lange dag met heel veel berg op. Je ziet het niet maar we gaan daar behoorlijk steil omhoog. Echt waar. Nee, echt!

Op het 2e filmpje staat de Pilgrim of Santiago de Compostella, oftewel The running Irish man. Het is een uit de kluiten gewassen kabouter die ook de AT loopt.

Filmpje 3 gaat over ons uitgebreide menu onderweg.

2009-04-10T18:37:00.012+02:00

Hier een kleine update. Het is lastig om internet te vinden in de bergen en foto's/ filmpjes uploaden duurt vaak erg lang.

We zijn nu in het NOC (Natahala Outdoor Centre) van onze 2e rustdag
aan het genieten. We hebben er nu 144 mile opzitten, dat is ongeveer
230 kilometer.

Tussen ons gaat het prima. We hebben zo nu en dan wel eens een
ruzietje over wie bijvoorbeeld de zonnebrandcreme draagt (tube
van 30 gram) en dan is er wat geschreeuw en gevloek op de berg,
maar dat duurt nooit lang.

De bergen krijgen meer en meer kleur. De witte bloempjues die we
de hele week al uit het bruine bladerdek zagen steken glimlachen
ons nu in volle bloei toe samen met paars- en geelbloeiende viool-
achtige plantjes.

Overal op en naast de trail barsten eikels ontkiemend in roze open en de bomen beginnen blad te dragen.

Het weer is hier heel vreemd. De ene dag is het zo mistig dat je elkaar nauwelijks ziet lopen en regent het non-stop.
Een volgende dag is het 25 graden celsius en branden we de berg af.

Letterlijk 1 dag later begint het met sneeuwen en zijn onze waterflessen bevroren terwijl we aan het lopen waren.

We hebben 2 nachten gehad van -10 graden celsius waarbij we met ons water, de waterfilter en het fototoestel in onze slaapzak moesten slapen om ze te beschermen tegen de vorst. Eergister liepen we nog door 25 cm sneeuw berg op berg af, gisteren was het weer rond de 25 graden en moesten we ons insmeren om niet te verbranden.

We voelen ons goed en met Joeps knie gaat het ook steeds beter. Onze volgende rustdag zal in Hot Springs zijn ongeveer 140 mile van hier alwaar we zullen relaxen in natuurlijke, hete bronbaden. Daar hopen we ook weer internet te hebben (voor deze update moesten we 50 mile liften).

Het is super leuk de reacties bij de blogs en in het guestbook te lezen. Bedankt daarvoor!

We keep on truckin'!
Jort, Joep en Joost Schuringa

We naderen de Smokey Mountains. Op dit filmpje zijn het de bergen waar nog sneeuw ligt.

2009-03-31T18:38:00.003+02:00

Nog even een paar foto's

Hieronder staat een zogenaamde ' privy' , De WC' s die je op de trail bij shelters vaak ziet. Naast de pot boven een tochtend gat staat een emmer met houtsnippers. Daar " spoel" je mee door.

Mooi uitzicht!

Dit is voor 24 dagen eten. Hier doen we met zijn 3en dus 8 dagen mee. hoe lichter hoe beter! Het is macaroni met kaas, noodles, rijst, snickers, mueslirepen, noten, gedroogd fruit en havermout. Dat eten we de komende 5 maanden.

Oh - en pindakaas.

Neels Gap - 40 mijl gehad, 2145 te gaan!

2009-03-31T15:07:00.008+02:00

We zijn nu in Neels Gap 30 mijl de AT op. Tussen de 15 en 25% van de mensen haakt hier af en het wordt ook wel de zwaarste 30 mijl van de AT genoemd.
De Approach trail ging ons eigenlijk wel goed af. De 1e mijl was pittig met 604 treden recht omhoog, maar ook prachtig omdat de trap zich rondom een waterval slingerde.
We hebben nu 4 dagen achter de rug en ongeveer 40 mijl. 2 Dagen hebben we in shelters geslapen, zie de laatste foto.

De omgeving is echt prachtig. Beneden in de dallen heeft het veel weg van het Afrikahuis in het Noorderdierenpark Emmen. Allemaal rodondendronachtige planten met snel stromende beekjes vol met rotsen en zandige geel-rood gekleurde oevers. Boven op de bergen bestaat alles uit duizenden grijs- en bruintinten waar tussendoor allerlei groene jonge plantjes opduiken. De bergen beginnen langzaam te ontwaken en over enkele weken staan ze volledig in bloei. Wij kunnen niet wachten dat te zien.

De eerste 2 dagen hadden we non-stop regen en was het erg mistig. De derde dag droogde het op en sliepen we niet in een shelter maar onze tenten. Dag 4 was echt prachtig en we zijn verbrand terwijl we Blood mountain - de hoogste berg op de AT in Georgia - beklommen.

Momenteel hebben we een rustdag in Neels Gaps Hikers Hostel om Joeps knie wat rust te geven. Blood mountains afdaling was iets te veel van het goede. Het is erg gezellig op de trail en we begrijpen nu al goed waarom het de Social Trail wordt genoemd. We hebben erg veel zin om door te lopen en zijn vol goede moed het einde te halen. Deze eerste 40 mijl gingen echt prima op de knie na.

Over een week tot 10 dagen hopen we weer internet tegen te komen en dan plaatsen we weer een update.

Grtz,
Jort, Joep en Joost

Het Hikers Hostel

2009-03-27T03:21:00.003+01:00

Hallo allemaal, we zijn er!

De tas is gepakt, de jetlag beetje verwerkt en we zijn klaar voor vertrek! De reis duurde meer dan 20 uur in totaal (Jort werd op elk vliegveld uit de rij gepikt voor nadere inspectie), maar we zijn aangekomen in een leuk hikers hostel aan het begin van de trail. Er is plaats voor ongeveer 20 gasten en elke dag zit het tjokvol. We hebben al van 5 mensen gehoord die er mee stopten na 1 dag. Te zwaar en of te nat. Het zal ons benieuwen hoe het ons vergaat. Wij doen zo ongeveer als enigen de approach trail. Bijna iedereen laat zich naar de top van de eerste berg brengen maar wij wandelen er ouderwets vanaf de andere kant op. Iedereen die we het vertellen verklaart ons voor gek, het schijnt nogal zwaar te zijn maar ook heel mooi. we beginnen langs een waterval die 3 keer de hoogte heeft van Niagara falls. Best hoog dus en het begint met een soort trap recht omhoog van 604 treden.
Morgen beginnen wij en er is heftige regen en onweer voorspeld. We zijn erg benieuwd.

De volgende internetstop die we maken zullen we weer besteden aan een blog en hopelijk kunnen we dan wat leuke foto's toevoegen.

Tot dan dan,
Jort, Joep, Joost

Materiaal en nog eens materiaal, als de tas maar niet te zwaar wordt...

2009-03-01T13:43:00.003+01:00

Zaterdag 27 januari jongstleden zijn we met zijn drieen naar Doetinchem gereden naar BB-Outdoor. Met hulp van BB-Outdoor en Leki hebben we onze Leki trekking poles gesponsord gekregen en deze we hebben we opgehaald.

Naast de trekking poles hadden we bij BB-Outdoor nog vele andere dingen in bestelling staan. We hebben met hulp van Rene de zaak doorgelopen om alle spullen uit te zoeken. Onze slaapzak, therm-a-rest matjes, pannetjes, bearbag, touw, baselayer, handdoek, t-shirts, waterfilter, spot messenger en drysacks. BB-Outdoor heeft ons een behoorlijke korting gegeven op al het materiaal waardoor we nu volledig uitgerust richting de Verenigde Staten kunnen over een paar weken.

Rene, een ervaren expeditie-expert, heeft ons nog een aantal zeer bruikbare tips meegegeven en vanaf deze plek bedanken we hem nogmaals voor zijn hulp en advies.

Op naar de Appalachen, nog 3 weken!

Spinningmarathon

2009-01-02T12:49:00.014+01:00

De spinningmarathon bij construction fitness was een groot succes! We hebben 1500 euro voor het goede doel opgehaald! Zie onderstaande foto's voor een impressie van de dag!

Ardennen trainingsweekend oktober 2008

2008-10-28T20:09:00.012+01:00

Bij deze ons verslag van het tweede trainingsweekend in de Ardennen. In het weekend van 18 oktober zijn we weer naar de Ardennen geweest om vooral ons lichaam en wat nieuw materiaal te testen.

We hebben weer 2 dagen 20 km per dag gelopen.

De natuur was duidelijk bezig met de herfst, wat een aantal schitterende plaatjes voor ons opleverde...

Peper, de hond van Joost, was ook dit weekend mee om ons gezelschap te houden. Vooral in de 2 nachten in de tent, waar de temperatuur zakte tot onder het vriespunt, was het erg gezellig en lekker warm om Peper erbij te hebben.

De kou hadden we overigens te weinig rekening mee gehouden, en een dikke laag ijs overal verraadde de reden waarom we de eerste nacht bibberend in onze slaapzak lagen... Nacht 2 trokken we meer aan en al gauw werd ons duidelijk dat we voor slaapzak keuze voor een goed comfort niveau onder het vriespunt moeten gaan...

Overdag was het weer heerlijk....

De nieuwe brander werkte bij de lunch ook perfect, een goede keus en klaar voor de trail!

De kou was aan onze handen af te zien in de ochtend...

Wederom een goed trainings weekend achter de rug, waaruit blijkt dat onze trainingen bij Construction fitness in Groningen hun vruchten beginnen af te werpen. Zonder enige pijntjes of blessures kwamen we het weekend door... Op naar de volgende!

Schoenen uitzoeken!

2008-10-28T19:42:00.009+01:00

Hier volgt een fotoimpressie van ons Meindl schoenen uitzoek avontuur:

Run Winschoten 2008

2008-10-05T12:38:00.023+02:00

Op 13 september 2008 liepen we namens Berg op Berg af Happy Walker Challenge de run in Winschoten.

Met een team van 10 man en een fantastisch supportteam hebben we de 10x10 kilometer estafette gelopen van de 100 kilometer ultraloop in Winschoten.

Zaterdagochtend 13 september hebben we verzameld met het hele team om 08:30 en hebben we de Happy Walker shirts en startnummers uitgedeeld. De startvolgorde was toen al bekend, maar de te lopen tijden waren nog een groot vraagteken i.v.m. de weinige ervaring van 10 kilometer hardlopen bij ons team.

Met een partytent bij start en finish, ingericht met WSPA banners, Happy Walker logo's en een grote bbq en een enorme pan met pasta waren we in ieder geval goed voorbereid. De start van de estafette was om half 11 met Joep als eerste loper. Hieronder volgt onze start volgorde op de dag met alle tijden erbij!!

Joep 0:49:19

Joeval 0:47:11

Diederik 0:41:55

Jasper 0:46:50

Kasper 0:42:49

Joost 0:47:58

Klaas 0:47:07

Victor 0:53:46

Ard (rechts) 0:38:48

Peter 0:43:51

Uiteindelijk zijn we als 31ste van de 264 teams geëindigd:

31 393# BERG OP BERG AF, HAPPY WALKER WINSCHOTEN NED 7:39:49

Al met al een super dag en vanaf deze plek wederom dank aan alle lopers, supportcrew en publiek die ons hebben geholpen!!!!

Jort, Joep en Joost

Noorderzonmarkt 31 augustus 2008

2008-09-21T21:33:00.014+02:00

Op 31 augustus jongstleden hebben we op de noorderzonmarkt een promotie dag gehad voor berg op Berg af, Happy Walker Challenge. Met een mooie stand met WSPA banner, t-shirts en materiaal van onze sponsors hebben we een zeer geslaagde dag gehad!

Vele mensen waren erg geinteresseerd in het project...

en we vertelden er dan ook graag over...

Ook de spaarpot ten bate van WSPA werd goed gevuld gedurende Noorderzon...

Onze mooie promotiestand

En het was echt druk!

Weer een geslaagde dag, veel promotie kunnen doen voor het project en de sponsors, super!

Oefenhikes in de Ardennen

2008-08-18T19:37:00.017+02:00

In het weekend van 19, 20 en 21 zijn we op een trainingsweekend in de Ardennen geweest. Elk een mooie rugzak van 12 kilo en verder ons materiaal enigszins geïmproviseerd. Dit vanwege een nog niet complete uitrusting. Samen met de hond van Joost, Peper, zijn we de eerste dag op pad gegaan met als plan 25 kilometer te lopen. Doel van het weekend opzich was voornamelijk om te ontdekken waar we last van krijgen in ons lichaam bij langere tochten lopen om hier vervolgens de komende 8 maanden op te kunnen trainen. Verder was het doel om een aantal praktische zaken, zoals redden we het met 1 brander en 1 tent, uit te testen.

Na vrijdagavond aan te zijn gekomen en onze tent te hebben opgezet zijn we gaan koken. Ons eerste gevriesdroogde voedsel: pasta bolognese. Ons aller verbazing beviel de pasta erg goed. De hoeveelheid was aan de kleine kant, maar het smaakte prima en het was samen met een goed gesprek over ons doel op de Appalachian Trail een goede basis voor onze eerste nacht in de tent.

Na een korte nacht slaap gingen we er vroeg uit voor de eerste hike. Een vriendelijke Belgische gids leende ons deze dag zijn gps waardoor we goed gegevens van onze trip konden bijouden zoals: hoogteverschil, afstand, tijd en temperatuur. Eerst een expeditie ontbijt wat bij Joost en Joep erg slecht viel, maar waar Jort geen genoeg van kon krijgen. Daarna wat navragen bij lokale mensen naar een aantal mooie paden door de heuvels in de Ardennen en op weg. We hadden het tempo er goed in en de eerste paar uur verliepen voorspoedig. Op een gegeven moment echter kregen we behoorlijke trek (vooral Joep en Joost want Jort zijn expeditieontbijt kon nog wel een paar uurtjes mee). Na nog twee uur doorlopen kwamen we bij een dorpje waar we in een winkel eten kochten: stokbrood, snoep, kaas, vlees, cola etc. Niet bepaald een maal waar we veel van gaan krijgen op de Trail, maar zelfs na een halve dag lopen aten we dit al alsnog we 2 jaar niet hadden gegeten. Na dit fantastische eten liepen we in hoog tempo weer terug naar de tent.
Deze eerste dag hiken had een aantal mooi resultaten en was een goede test voor ons. De dag bestond uit:

6 uur
25 km lopen
419 meter stijging
4.1 kilometer gemiddeld per uur

Bij de tent hadden we een gesprek met de vriendelijke Belgische gids die ons zijn gps voor een mooi bedrag aanbood. Hier zijn we aan het eind van de avond op in gegaan, waarna hij het bedrag nog eens flink verlaagde om op die manier WSPA en ons project te sponsoren. Het was een lange vermoeiende dag al met al en we doken vroeg onze slaapzak in.

Dag twee begon weer met een goed ontbijt, erg vroeg, waarna we vertrokken voor een iets kortere tocht vanwege de tijd die wij nog hadden in België.

Na een uur of twee lopen kreeg Joep behoorlijk last van zijn knieën en scheenbeen, misschien was geleende hikingschoenen bij gebrek aan nieuwe voor zichzelf toch niet zo’n goed idee. Jort kreeg wat last van zijn rug en Joost had gewoon wat bekende spierpijntjes maar niets bijzonders. Toch bleef de sfeer goed, waren we een steun voor elkaar en met wat goede humor bleven we lopen. Met behulp van de gids waren we op een aantal schitterende paden terecht gekomen, waar we de hele dag op hebben gelopen. Het was op een bui na lekker weer, en wederom een goede test voor ons lichaam. Deze dag zag er zo uit:

4.5 uur
19 km lopen
500 meter gestegen

Bij aankomst bij de tent hebben we onze spullen in de auto gegooid en zijn we in 4,5 uur richting Groningen terug gereden.

Conclusie van dit eerste officiële trainingsweekend is dat er fysiek nog zeker winst te halen valt, dat gevriesdroogd voedsel elke dag functioneel maar niet lekker is en dat 1 brander zat is voor ons drieën.

Nu eerst weer de sportschool in, lopen in Groningen en omstreken en op naar ons volgende trainingsweekend in september!!

Het begin van een 2,5 jarig project

2008-06-24T23:41:00.003+02:00

Augustus 2007 kwamen wij als drie broers bij elkaar en hadden het over een de mogelijkheid om voor het goede doel de Appalachian Trail te gaan lopen, nu zijn we 10 maanden verder en is het in deze eerste blog tijd om eens terug te kijken naar de afgelopen maanden.

Het begon in augustus 2007 met het idee om deze fantastische route samen te lopen en te kijken wanneer dit mogelijk zou zijn. Maart 2009 werd er genoemd en met drie snelle blikken naar elkaar waren we eruit. Maart 2009 gaan we voor het goede doel de Appalachian Trail lopen spraken we af. Meteen kwam vraag twee al, welk goede doel kunnen en willen we steunen? Belangrijk hierbij was voor ons dat het goede doel goed aansluit bij wat we gaan doen, hiken in de natuur. We waren er al gauw uit dat WSPA het beste aansluit bij onze tocht in de mooie Noord–Amerikaanse natuur en met de Zwarte beer die daar leeft. Vervolgens kwam het mailverkeer met WSPA op gang en een periode van duidelijke afspraken maken begon. Na een bezoek aan het hoofdkantoor van WSPA Nederland in Den Haag, waar we met directeur Sandra Albers en hoofd fondsenwerving Sabine Bos hebben gesproken, waren we eruit. In dit gesprek met WSPA hebben we afspraken gemaakt over financiën, zoals welk percentage gaat naar onkosten van het project en wat gaat er naar WSPA, wat is onze begroting voor het project en hoe houden we elkaar op de hoogte van de financiële vorderingen. Tevens kwam in het gesprek ter sprake wat WSPA voor ons kan betekenen met betrekking tot media-aandacht en het gebruik van de naam WSPA en hun logo. Na dit gesprek hebben we een contract getekend met daarin de belangrijkste afspraken vastgelegd. Ook hebben we met WSPA afgesproken dat we een specifiek project willen steunen en dat werd het Idaho Black Bear Rehabillitation Centre in Amerika.

Nu konden we echt beginnen, we hebben een datum, we hebben een doel, alleen hebben we op dat moment nog geen naam. In een brainstormsessie bij Joost thuis hebben we vele verschillende namen de revue laten passeren, opzoek naar een passende naam voor dit grote project. Na veel strepen bleef er een naam staan: “Berg op Berg af”. Een naam die in 4 woorden ons leven van 6 maanden samenvat. Berg op berg af, 370 bergtoppen overwinnen voor het goede doel.

Om ons project interessant te maken voor bedrijven als sponsor en om op een mooie manier ons verhaal vorm te geven hebben wij ervoor gekozen om als basis een professionele website te maken waarop we sponsors naamsbekendheid kunnen geven en waarop wij deze blog met foto’s en filmpjes kunnen bijhouden. Met dank aan erg veel werk van Zoli (design) en Victor Bakker (bouwen en onderhouden van de site) hebben we nu een website waarmee we aan sponsors kunnen laten zien hoe serieus dit project is en waarmee we vrienden, familie, collega’s en alle sponsors op de hoogte kunnen houden van onze vorderingen.

De laatste 5 maanden zijn we voornamelijk bezig met het werven van sponsors, het ontwikkelen en verspreiden van een machtigingsformulier en het plannen van trainingen om zo sterk mogelijk aan dit project te beginnen. Het goede nieuws is dat we al 5 bedrijven bereid hebben gevonden ons te sponsoren, dat we geïnterviewd zijn door Dagblad van het Noorden en dus binnenkort daarin te vinden zijn en dat we een Raad van Aanbeveling hebben gevormd waarin nu Bert Visscher, Jacques Wallage en Floortje Dessing zitten, die daarmee dus ook ons project steunen.

De komende tijd staat voor ons in het teken van sponsors werven, trainen en zoveel mogelijk bekendheid aan het project geven. Elk vrije uurtje de resterende 9 maanden voor vertrek staan bij ons in het teken van Berg op Berg af en we zullen jullie op de hoogte houden van de vorderingen.

Dat was in een notendop de stand van zaken. In onze volgende blog weer meer informatie en hopelijk wat foto’s erbij!

Jort, Joep en Joost

Eerste bericht

2008-02-08T08:46:00.003+01:00

Hier zullen wij in de aanloop naar en tijdens het lopen de trail zelf verhalen van de voortgang plaatsen en kunt u tevens foto’s en filmpjes vinden van onze reis.