De tandarts en het ziekenhuis

Afgelopen week zaten we bovenop een berg te genieten van de zon en een hapje trailmix toen Jort ineens opmerkte dat hij een stuk van zijn kies had doorgeslikt. Een vulling met wat kies had losgelaten en hongerig als hikers zijn werd het niet echt opgemerkt totdat het weg was. De tandarts heeft het de volgende dag gefikst nadat we daarheen gebracht waren door een moeder van een bevriende hiker.

Een paar dagen later kreeg dezelfde Jort last van wondjes aan de voor- en onderkant van zijn scheen die erg gingen infecteren. Het ging enorm opzetten en werd rood. Om de infectie heen kwamen spontaan blaren vol met pus en bij een nader onderzoek van de voeten bleek ook een teennagel te rotten bij de wortel. Zie onderstaand filmpje.



We besloten naar het ziekenhuis te gaan omdat een bloedvergiftiging erg onhandig, en potentieel dodelijk is. Daarnaast was lopen onmogelijk door de pijn, zelfs na 4 iboprofens. In het ziekenhuis hebben ze het abces aan de linkerkant weggesneden en 2 verschillende soorten antibiotica, een pijnstiller en 3 dagen rust met de benen omhoog voorgeschreven.

We hebben de verzekering er weer uit!

1000 km to go

We hebben sinds we over de helft zijn aardig doorgelopen en moeten nu nog ergens rond de 1000 km. We lopen tussen de 30 en 40 km per dag wat best goed te doen is mits je vroeg opstaat en vroeg opstaan doen we, samen met de zon rond 5 uur. We proberen dan altijd rond 6 uur te gaan lopen wat eigenlijk standaard half 7 wordt en vlak voor het gaat schemeren zetten we onze tent op zodat we met de kippen op stok kunnen.

De toren op de bovenste foto staat boven op Mount Greylock, het hoogste punt van de staat Masschusetts. De bergen worden langzaam weer hoger na een relatief lange periode van een heuvelachtig landschap. We zijn nu net de staat Vermont in gelopen en vooral Jort is daar erg enthousiast over. Het is de thuisstaat van Ben en Jerry's ijs en hij heeft als missie alle smaken die ze in Nederland niet hebben te proeven. Dit zijn er zeker 20 en we vinden nog steeds zo nu en dan een smaak die we nog nooit ergens anders zagen.


We hebben al veel dieren gezien die je in Nederland niet zo snel tegenkomt. Beren, een bobcat, stinkdier, kolibries, wasbeertjes enz enz. Het beestje hierboven is een bever en hoe noordelijker we komen hoe meer we ze zien. Ze bouwen echt grote dammen van soms wel 100 meter lang om voor zichzelf een meertje te maken om in te wonen. Heel leuk om te zien.


De trail is op het moment druk. Heel druk zoals op onderstaande foto te zien is. Er wordt al weken reclame gemaakt voor een hikersfeest bij iemand thuis en veel mensen proberen daar op tijd te komen. Ook komen we nu veel mensen tegen die in Maine begonnen zijn en naar het zuiden lopen in plaats van hoe de meeste mensen het doen, van zuid naar noord.

Na Vermont moeten we nog maar 2 staten dus we schieten al aardig op.

Salisbury

Joost in het " Jail house hostel" , een hostel gerund door de politie van Palmington. Om er binnen te komen moest je op straat een agent aanhouden. Is het eens een keer andersom :)

We vonden dit enorme beest op een dode boom met zijn (haar) achterlijf eitjes pompend in het hout.

We komen vaak langs kerkhoven. Soms hele kleine of een enkel graf in het bos. Soms wat groter zoals deze.

Een zeehond op een rots in 't bos.

Spiegels

Nog wat foto's

Beestje, bloemetje
De dikste boom op de AT - Dik he!
2 hikertjes..

Kalkoengieren

Bosbessen - Yum!

Je vergeet nooit waar je loopt in dit land. Overal, echt overal kom je vlaggen tegen.

Bergopbergaf filmfestival - Kent

2000 km gedaan, 1500 te gaan!

Veel foto's, weinig woorden deze keer. Joep wij en iedereen die we hier ontmoet hebben missen je erg. Zoals je ook op de foto hieronder ziet was je de knapste!

Een groundhog in een boom??

Wie heeft vroeger Super Mario Bros gespeeld? 1UP! 1UP!

We zijn inmiddels over de helft en traditioneel eet een thru-hiker dan een "half gallon icecream", 2 liter roomijs, bij een bepaald winkeltje net na het halverwege punt. Jort deed het in 31 min, Joost 38 min.

De kampioenen:

Het halverwege punt verandert ieder jaar omdat de trail steeds van lengte verandert. Het is dus wat gokken wanneer je precies over de helft gaan, vandaar deze actiefoto op wat wij ongeveer de helft achtten.

Het oude halverwege punt.

De ratel van een timber rattle snake

En zijn hoofd.

We sliepen stiekem bij het Washington monument en hingen bij gebrek aan goede bomen onze bear bags maar van af de toren naar beneden.

Plaatje van een shelter. Zie je de bloembakken?!