Lieve mensen
De statistieken mbt onze tocht door de appalachen zijn altijd al in ons nadeel geweest, 80% haalt het einde van de appalachian trail niet. Maar iedereen die het aan ons vroeg kreeg altijd hetzelfde antwoord: "wij gaan het alledrie halen". Tevens kregen we altijd de vraag waar ben je het meest bang voor, beren of slangen of..? Ik antwoorde altijd dat mijn grootste angst was geblesseerd te raken. Nu kan ik zeggen dat de angst voor blessures helaas terecht is geweest. Ik heb de afgelopen maand 3 weken rust gehad voor mijn been, ben 2 keer naar het ziekenhuis geweest, heb ontstekingsremmers geslikt 15 dagen, taping om me been gehad, bandages, zalfjes, ice, stretching etc etc maar het gaat nog steeds niet goed met mijn been. De shin splints zit er nog en de arts zei gisteren dat dat nog wel een tijd kan duren voor ik er echt af ben en dat ik weer rust moet nemen. Dat betekent dus helaas dat ik op dit moment geen 28 km per dag kan lopen en dat zou wel moeten wil ik hem uitlopen. Ik heb daarom vandaag de knoop moeten doorhakken er mee te stoppen. Ik baal er echt verschrikkelijk van, mijn droom valt echt in duigen en hoe graag ik ook wil en hoe gemotiveerd ik ook ben, mijn lichaam zegt nu nee en daar heb ik het mee te doen....
De realiteit is dat ik 1386 kilometer heb gelopen, dat ik fantastische natuur heb gezien, dat ik me heb kunnen inzetten voor een geweldig goed doel en fantastische mensen op de trail heb ontmoet. We hebben altijd gezegt dat wanneer er iemand uitvalt de rest met het project doorgaat. Jort en Joost zijn op het moment dat je dit leest dan ook hard op weg om het resterende deel van de tocht naar Mount Khatadin te lopen en ik hoop dat zij wel zo gelukkig mogen zijn dat ze het halen. Ik wil iedereen bedanken voor hun steun en ik blijf natuurlijk betrokken bij dit mooie project echter niet meer op de Appalachian Trail....
Joep aka Curly
zondag 21 juni 2009
woensdag 17 juni 2009
2 rupsen en een beer
Om de video met de beer goed te kunnen bekijken adviseren wij u uw monitor een kwartslag naar rechts, dan wel uw hoofd een kwartslag naar links te draaien.
Disclaimer: bergopbergaf stelt zich niet aansprakelijk voor eventuele schade aan materiaal en/of lijf.
zondag 14 juni 2009
De vriendinnen en beren op de weg
Eindelijk! Marion, Evelyn en Sylvana zijn bij ons op bezoek. We hebben met zijn 6en wat tijd doorgebracht in Washington en zelfs daar was er trail magic: gratis pizza van een restaurant waarbij we in de buurt rond lummelden.
Joep en Sylvana gaan veel tijd in Harpers Ferry rondbrengen en Marion en Jort gaan net als Evelyn en Joost ongeveer 10 dagen samen hiken. Van de eerste 3 hikedagen hebben we wat foto's.
Samen:
Mooi uitzicht vind je niet?!
We zijn allemaal erg blij eindelijk weer samen te zijn. Hopelijk hebben we over een paar dagen weer een kans meer foto's te plaatsen.
Joep en Sylvana gaan veel tijd in Harpers Ferry rondbrengen en Marion en Jort gaan net als Evelyn en Joost ongeveer 10 dagen samen hiken. Van de eerste 3 hikedagen hebben we wat foto's.
Samen:
Joost en Evelyn voor het witte huis:
Zonnig wandelen:
We zijn helemaal in de wolken met elkaar:
Liften naar een dorpje voor een welverdiende hotelovernachting en herbevoorrading:
Konden we de hele trail maar zo lopen:
Het hoogste punt van de AT in de Shenandoahs:
Mooi uitzicht vind je niet?!
Er zijn dus echt beren in het bos! Zie hier een pootafdruk:
Marion en Jort hebben in totaal 4 beren gezien op dit moment. Een moeder met 2 "kleintjes" en een echte baby beer met gepast klein formaat. Evelyn en Joost hebben 1 beer gezien en waren wat dapperder dan de eerdere twee en hebben die beer op de foto weten te zetten. Beren zijn echt enorm groot!
Marions shirt na een dag hiken. Ja, dit is opgedroogd zweet!
We zijn allemaal erg blij eindelijk weer samen te zijn. Hopelijk hebben we over een paar dagen weer een kans meer foto's te plaatsen.
dinsdag 2 juni 2009
Hoe gaat dat nu, dag in dag uit op de trail...?
Allereerst het laatste nieuws: ik (Joep) heb Shin Splints gekregen (was vorige week helaas in het ziekenhuis hier omdat het echt slecht ging) en ik ben gedwongen 5 dagen rust aan het nemen, woensdagochtend gaat ik het weer proberen. Er zijn veel mensen die met Shin Splints of een Stress Fractuur de trail verlaten dus voorzichtigheid is geboden... Maandag 8 juni komen de vriendinnen op bezoek. Dan neem ik weer 6 dagen vrij en daar tussenin loop ik 5 dagen. Hopelijk is de Shin Splints helemaal over als Sylvana weer weg is. Jort en Joost zijn nu voorruit gelopen en ik zit al een paar dagen alleen in een motel. Ik ga proberen ze weer bij te halen als hun vriendinnetjes er zijn, zij blijven namelijk 2 weken en Sylvana 1 dus dan heb ik een extra week om ze in te halen...
We zijn nu zo'n 2 maanden op de Appalachian Trail en het is tijd om eens terug te kijken op hoe het nu gaat.
Onderling hebben we eigenlijk een erg goede tijd! De sceptici onder ons zullen zich afvragen hoe het nu toch mogelijk is dat we nog steeds alledrie op de trail zijn zonder grote ruzies tussen ons als broers oid. Nu zal ik eerst eens vertellen hoe een dag op de trail eruit ziet:
Normaal gesproken staan we rond 6 uur in de ochtend op elke dag. Dan pakken we allereerst de slaapzakken, matjes en de tenten in. Vervolgens halen we de etenszakken uit de boom en eten we elk een poptart (soort koekjes met heel veel calorieen en heel veel suiker :-)). Daarna is het vaak nog water filteren, de rest van de spullen in pakken en dan gaan we tussen 7 en 8 lopen. Meestal beginnen we rustig aan om de spieren even op te warmen en er weer in te komen. We lopen met zijn drieen binnen een straal van 15 meter, erg dicht op elkaar dus. We lopen ongeveer hetzelfde tempo en zijn van elkaar afhankelijk aangezien we maar 1 waterfilter en 1 brander hebben en dan is het handig om op hetzelfde moment op de zelfde plak te zijn. En het is natuurlijk erg gezellig om af en toe eens te kunnen praten met iemand of samen van de wildlife en uitzichten te genieten. Rond 12 uur, na ongeveer 4 tot 5 uur lopen (dat is ergens tussen de 8 en 12 mijl) gaan we lunchen. Tortilla's met pindakaas of met worst en kaas zijn de favorieten. Dan is het weer water filteren en lopen we de volgende 8 tot 10 mijl. Tussen door eten we veel snickers, noten en snoep, eigenlijk alles wat veel energie en vet heeft. Dan komen we aan bij het shelter of bij de kampeerplek, gaan we koken, eten, water filteren voor de derde keer en een half uurtje daarna liggen we alweer in bed. Meestal gaan we tussen 7 en 8 uur in de avond al slapen. Dat wordt liefkosend 'hikerbedtime' genoemd. We slapen dus ongeveer 10 uur per nacht en de rest van de dag zijn we aan het lopen.
Maar goed, we blijven broers dus het is echt niet altijd rozegeur en maneschijn. Wanneer we elkaar even wat minder aardig vinden, er een ruzietje is, of wanneer we gewoon even helemaal geen gezelschap willen wordt dat opgelost door alleen te gaan lopen en elkaar pas weer te zien bij de lunchplek of slaapplek. Soms komt het ook tot een uitbarsting, wordt er in verschillende talen en wat handgebaren en een enkele schreeuw even flink gezegd wat we van elkaar vinden, maar meestal is dat aan het eind van de dag wel weer afgekoeld en kunnen we weer door 1 spreekwoordelijke deur (moet de eerste echte deur op de trail nog zien nl ;-)).
Al met al gaat het dus erg goed en wanneer het wat minder gaat nemen we gewoon wat meer ruimte voor onszelf. De dag zoals ik die boven heb beschreven gaat eigenlijk elke dag zo en dan 5 dagen achterelkaar. Daarna liften of lopen we naar het dichtsbijzijnde dorpje om daar boodschappen te doen en vervolgens gaan we weer met 5 dagen eten de trail op en begint het allemaal weer opnieuw. 1 keer per 7 tot 10 dagen nemen we een rustdag in een dorpje zodat we kunnen douchen, de was doen etc. etc. en daarna gaan we weer de trail op.
Dat was het eigenlijk wel zo'n beetje, hopelijk geeft dit een beetje een beeld hoe onze dagen eruit zien en hoe we het met elkaar vol kunnen houden. Ik ga nu verder mijn spullen klaar maken, morgen is de grote dag waarop ik mijn scheenbeen weer ga testen!
We zijn nu zo'n 2 maanden op de Appalachian Trail en het is tijd om eens terug te kijken op hoe het nu gaat.
Onderling hebben we eigenlijk een erg goede tijd! De sceptici onder ons zullen zich afvragen hoe het nu toch mogelijk is dat we nog steeds alledrie op de trail zijn zonder grote ruzies tussen ons als broers oid. Nu zal ik eerst eens vertellen hoe een dag op de trail eruit ziet:
Normaal gesproken staan we rond 6 uur in de ochtend op elke dag. Dan pakken we allereerst de slaapzakken, matjes en de tenten in. Vervolgens halen we de etenszakken uit de boom en eten we elk een poptart (soort koekjes met heel veel calorieen en heel veel suiker :-)). Daarna is het vaak nog water filteren, de rest van de spullen in pakken en dan gaan we tussen 7 en 8 lopen. Meestal beginnen we rustig aan om de spieren even op te warmen en er weer in te komen. We lopen met zijn drieen binnen een straal van 15 meter, erg dicht op elkaar dus. We lopen ongeveer hetzelfde tempo en zijn van elkaar afhankelijk aangezien we maar 1 waterfilter en 1 brander hebben en dan is het handig om op hetzelfde moment op de zelfde plak te zijn. En het is natuurlijk erg gezellig om af en toe eens te kunnen praten met iemand of samen van de wildlife en uitzichten te genieten. Rond 12 uur, na ongeveer 4 tot 5 uur lopen (dat is ergens tussen de 8 en 12 mijl) gaan we lunchen. Tortilla's met pindakaas of met worst en kaas zijn de favorieten. Dan is het weer water filteren en lopen we de volgende 8 tot 10 mijl. Tussen door eten we veel snickers, noten en snoep, eigenlijk alles wat veel energie en vet heeft. Dan komen we aan bij het shelter of bij de kampeerplek, gaan we koken, eten, water filteren voor de derde keer en een half uurtje daarna liggen we alweer in bed. Meestal gaan we tussen 7 en 8 uur in de avond al slapen. Dat wordt liefkosend 'hikerbedtime' genoemd. We slapen dus ongeveer 10 uur per nacht en de rest van de dag zijn we aan het lopen.
Maar goed, we blijven broers dus het is echt niet altijd rozegeur en maneschijn. Wanneer we elkaar even wat minder aardig vinden, er een ruzietje is, of wanneer we gewoon even helemaal geen gezelschap willen wordt dat opgelost door alleen te gaan lopen en elkaar pas weer te zien bij de lunchplek of slaapplek. Soms komt het ook tot een uitbarsting, wordt er in verschillende talen en wat handgebaren en een enkele schreeuw even flink gezegd wat we van elkaar vinden, maar meestal is dat aan het eind van de dag wel weer afgekoeld en kunnen we weer door 1 spreekwoordelijke deur (moet de eerste echte deur op de trail nog zien nl ;-)).
Al met al gaat het dus erg goed en wanneer het wat minder gaat nemen we gewoon wat meer ruimte voor onszelf. De dag zoals ik die boven heb beschreven gaat eigenlijk elke dag zo en dan 5 dagen achterelkaar. Daarna liften of lopen we naar het dichtsbijzijnde dorpje om daar boodschappen te doen en vervolgens gaan we weer met 5 dagen eten de trail op en begint het allemaal weer opnieuw. 1 keer per 7 tot 10 dagen nemen we een rustdag in een dorpje zodat we kunnen douchen, de was doen etc. etc. en daarna gaan we weer de trail op.
Dat was het eigenlijk wel zo'n beetje, hopelijk geeft dit een beetje een beeld hoe onze dagen eruit zien en hoe we het met elkaar vol kunnen houden. Ik ga nu verder mijn spullen klaar maken, morgen is de grote dag waarop ik mijn scheenbeen weer ga testen!
Abonneren op:
Posts (Atom)