Zoals in de vorige blog al te lezen was ben ik woensdag naar het ziekenhuis gegaan met ontstekingen aan mijn benen. Een van de abcessen hebben ze toen opengesneden en er werd antibiotica voorgeschreven. Ik heb die dag nog 4 mijl gehiked wat voelde als 40 mijl zo moe was ik. Toen ik de vorige morgen opstond voelde ik me nog minder. Mijn linkervoet was enorm opgezet, de roodheid kwam tot onder aan mijn knie en ik had veel pijn. Het meest verontrustende echter was het feit dat ik een koorts had die steeds hoger werd. Tijd om weer naar het ziekenhuis te gaan.
In het ziekenhuis ging het snel en ik werd opgenomen. De stafylokokkeninfectie die de abcessen en cellulitis veroorzaakten konden wel eens MRSA zijn. Een stafylokok die niet gevoelig is voor de antibiotica waar stafylokokken normaal gevoelig voor zijn. MRSA wordt ook wel eens de ziekenhuisbacterie genoemd en is een erg nare infectie. Ze begonnen met een zwaar antibioticum via een infuus om te kijken of ze het daarmee afkonden maar de volgende ochtend was er maar weinig verandering waardoor besloten werd mij te opereren. Ruggeprik. Roesje. Mes er in.
Tijdens mijn bezoek woensdag waren er al kweekjes genomen en het bleek inderdaad MRSA te zijn en ik moest in een soort van quarantaine. Waar je in Nederland gelijk in een plasticzak met ramen wordt gehesen denken ze er in Amerika een stuk luchteriger over en bestond de quarantaine eruit dat mensen handschoenen en een schort droegen in mijn kamer.
De operatie was goed verlopen en de cellulitus en roodheid werden minder. Om de wonden goed te drainen worden ze open gehouden met gaas wat 2 keer per dag vervangen wordt.
Nu is het maandagavond en morgen vlieg ik terug. Einde verhaal. Zo ontzettend jammer. Ik voelde me zo goed en we moesten nog maar een paar weekjes maar ik mag minstens een maand niet hiken. Gedeeltelijk vanwege de wonden, maar grotendeels vanwege de MRSA die heel gemakkelijk kan terugkomen dus moet ik terugvliegen.
Alhoewel ik dolblij ben Marion weer te zien en weer gezellig samen te zijn ben ik erg verdrietig over het feit dat ik deze te gekke tijd op de trail niet voort kan zetten en dat ik de droom van een thru-hike niet kan verwezenlijken. Ik zal het missen.
Het gastenboek is de laatste tijd wat dood en ik denk dat nu de baby helemaal alleen de finishlijn nadert enige aanmoediging wel gepast is.
Zet em op Joost! Katahdin roept je..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Hoi Joost, ik weet dat jullie deze tocht alle 3 hadden kunnen en willen volbrengen. Jij bent nu nog over. Maak je droom waar en doe het ook een beetje voor de twee andere JoJo's. Heel veel sterkte van ons allemaal in Heerde, Arnhem, Leusden, Rotterdam en iedereen met wie wij over jullie avontuur praten! Ik heb de foto's van Kathadin gezien. Het ziet er erg aantrekkelijk uit, dus: gewoon doen!
groeten van Pappa,Carmen, Koen en alle anderen die met jullie meeleven.
Hoi de 3J's
We hebben net de berichten weer gelezen. Nait best! (We dachten eindelijk een keer een N'zon te hebben zonder jut&jul) Het is idd erg kloten dat er door blessures niet verder kunnen hiken. Joost zet hem op man! Maak het af voor de beertjes!
Groet Lineke & Rogier
Een reactie posten