Ik heb het gehaald!!

Ik ben er! Ik heb 2178,3 mijl gelopen en ben inmiddels thuis nadat ik mount Katahdin in Maine, het eindpunt van de tocht had bereikt. Ik ben gedurende de laatste maand wat verder geweest dan ik zei omdat Jort en ik het plan hadden om onze vriendinnen te verrassen en eerder thuis te komen. Vrijdag heb ik de top van Katahdin bereikt en ik ben zondagavond terug gevlogen. Toen ik zei dat ik nog 400 km moest, had ik in werkelijkheid nog 200 km te gaan. Evelyn was blij verrast dat ik ineens thuis kwam, dus missie geslaagd. Daarnaast moet ik bekennen dat de spot het de hele tijd wel deed, maar dat Victor voor ons de spot eraf heeft gehaald omdat anders duidelijk was waar we ons daadwerkelijk bevonden. Bedankt Victor! Inmiddels kun je via de link "waar zijn wij" zien dat ik de hele tocht gelopen heb. Het kan even duren voor de link geladen is. Dat komt door de enorme afstand die de spot in kaart moet brengen.

De laatste twee staten waren prachtig en het is spijtig dat ik die alleen heb moeten doen. New Hampshire heeft prachtige bergen en Maine bestaat uit veel meren en enorme naaldbossen. De laatste week heb ik supermooi weer gehad, alleen de laatste dag was miezerig, zoals op de foto's van Katahdin te zien zal zijn.

Hieronder een aantal foto's van het laatste stuk.

Dit was de reden dat Jort niet verder kon lopen


Maine, 280 mijl, ongeveer 400 km voor de finish


Shenanigans, een jongen uit California met wie ik de laatste 2 weken samen heb gehiked, tot Mount Katahdin.

Afdruk van een Moose, een enorme eland, 1,5 keer zo groot als een paard. Ik heb het geluk gehad om er 1 te zien 3 dagen voor de eindstreep. Jammer genoeg was hij niet erg fotogeniek. Hij rende steeds weg wanneer ik een foto wou nemen.


Mooie zonsondergang.


Dave brengt alle hikers in een kano naar de overkant van de Kennebec rivier nadat in de jaren 80 een man is verdronken toen hij probeerde over te steken omdat in de buurt van deze oversteek een dam is die op willekeurige momenten water lost. Dave heeft een whiteblaze in zijn kano, en dit is de officiele route. Het is tevens het enige stuk dat ik niet gelopen heb.





De laatste 160 km worden de 100 mile wilderness genoemd. Dit omdat je geen dorpen of grote wegen hebt gedurende de wilderness. Ze zeggen hier 10 dagen eten, alleen nam ik 4 dagen mee. Het zou kunnen dat wat ik aan eten meenam voor section hikers wellicht voor 10 dagen eten is.


Mijn eerste blik op KATAHDIN!!!


Een mooiere foto van K. Op deze foto is het duidelijk te zien hoe groot ze is. De bergen eromheen zijn niks vergeleken bij haar. Mede daarom is dit een mooi eindpunt van wat een geweldige tocht en ervaring is geweest.


Het laatste stukje, Baxter State Park en Katahdin


Een erg mooi pad in vergelijking met de weken daarvoor. Bijna geen wortels en rotsen. Ik kon zelfs om me heen kijken tijdens het hiken! Hoge naaldbossen zijn veruit mijn favoriete bos heb ik ontdekt. Ze zijn geweldig om doorheen te hiken.


Katahdin!!! Eindelijk. Het was enerzijds een opluchting en fijn om weer naar huis te gaan waar vriendin en hond wachten en anderzijds erg jammer omdat de tocht ten einde was. Ik heb enorm genoten de afgelopen maanden en het is zeker de ervaring van mijn leven tot dusver geweest. Gelukkig heb ik hem zonder blessures uit mogen lopen.

Moe en voldaan.



Wij, Jort, Joep en Joost willen iedereen die ons op wat voor manier dan ook heeft gesteund voor en tijdens onze tocht hartelijk bedanken. De sponsoren, de media, de berichten onder de blogs en in het gastenboek, alle mensen die ons op welke manier dan ook geholpen hebben tijdens onze voorbereiding en iedereen die onze tocht gevolgd heeft. Wij hebben ons met veel plezier op deze tocht voorbereid en zolang als het voor ieder van ons duurde er enorm van genoten. Helaas hebben we het niet alle drie uit kunnen lopen.

Nu rest ons het afsluiten van ons project. Wij zullen in de komende week hier verder over berichten. Blijf onze site nog even in de gaten houden om te zien wat het uiteindelijke bedrag is dat wij aan WSPA schenken en de laatste blogs die zullen volgen.

Joost

Maine

Op het moment ben ik bezig met de laatste 400 km. Ik zal wanneer ik kan hierover een post plaatsten alleen zijn er helaas niet veel mogelijkheden om op het internet te gaan in Maine. Over uiterlijk 8 dagen is er weer een uitgebreid verhaal te lezen, inclusief foto's!!

Foto's!

Ik ben in Maine! De laatste staat die ik moet doorkruisen voor ik bij de eindstreep ben. De afgelopen weken heb ik doorgaans geweldig weer en mooie uitzichten gehad. Inmiddels heb ik mount Washington, de berg die mij enthousiast maakte om de hele trail te gaan hiken, achter me gelaten. Ik mag erg dankbaar zijn voor het weer omdat het doorgaans mist, regen en harde wind is boven de boomgrens. De foto's laten zien hoe het weer was toen ik er was. Op 1 van de foto's zie je een hut. dat is een soort hostel waar gasten 90 dollar betalen voor een bunkbed, diner en ontbijt. Geen douche, geen comfort. Erg duur maar boven op de ridges van de bergen. Als thru hiker mag je soms werken voor een verblijf op de grond in 1 van de 8 hutten en dan mag je tevens de resten van het avondeten en het ontbijt verslinden. Bij twee van de 8 hutten heb ik 15 minuten gewerkt om me helemaal vol te stampen met eten. Geen slechte deal.

Foto's

De computer hier vindt onze camera niet leuk en het lukt me nu niet om foto's te uploaden. Ik hoop over 3 a 4 dagen foto's en een nieuw verhaal te kunnen plaatsen.

joost

De baby alleen....

Hallo allemaal,

Eindelijk een bericht van de enige overgebleven Schuringa op de trail. Het zal voor de meesten onder ons geen verrassing zijn, maar het blijkt dat de baby de sterkste van de drie is. Allereerst wil ik zeggen dat ik het super jammer vind dat ik alleen overgebleven ben. Ik heb met heel veel plezier samen met Jort en Joep gelopen en we hebben minder vaak ruzie gemaakt dan velen vermoedden. Helaas is de trail niet vergevingsgezind en hebben bekende gevaren ervoor gezorgd dat ze naar huis moesten.

Met mij gaat alles goed. Ik heb elke dag wel een ongemak maar bijna nooit dezelfde twee dagen achter elkaar. Ik ben inmiddels door de White mountains, en ze waren geweldig! Ik heb enorm veel geluk gehad dat ik het voor velen mooiste stuk van de trail met mooi weer heb kunnen hiken. Ik zal in een volgende post proberen wat foto's te plaatsen. Nu hoef ik alleen Maine nog te hiken en dan ben ik klaar met mijn Thru-hike. Het begint er meer en meer op te lijken dat ik het ga halen, nog ongeveer 400 km, alleen probeer ik daar niet teveel aan te denken. Het is wel duidelijk hoe makkelijk het is om geblesseerd te raken.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun en lieve berichten in het gastenboek. Nog 3 weken en dan ben ik klaar! Een week steile bergen en dan 2 weken lange dagen maken van relatief vlak terrein tot ik Mount Katahdin op mag. Een klim van meer dan 4000 ft in 4 mijl.

Joost

Bericht namens Joost

Namens Joost even een korte post voor iedereen die zich afvraagt hoe het met hem gaat. Joost heeft al een tijd geen beschikking over internet gehad dus kon geen blogs posten maar ik heb hem aan de telefoon gesproken. Het gaat erg goed met hem, ondanks het feit dat het raar is dat hij nu in zijn eentje verder moet, nu ook Jort helaas niet verder kan. Hij is fit, heeft geen grote fysieke klachten en gaat dus gestaag door op de trail om het einde, Mount Kathadin te halen.
Over een aantal dagen heeft hij in een dorpje waarschijnlijk weer beschikking over internet en zal hij zelf weer een update proberen te geven. Maar nu eerst voor iedereen in elk geval het fijne bericht dat het hem goed daar op de trail!!! Zet hem op Joost!

Geveld door MRSA

Zoals in de vorige blog al te lezen was ben ik woensdag naar het ziekenhuis gegaan met ontstekingen aan mijn benen. Een van de abcessen hebben ze toen opengesneden en er werd antibiotica voorgeschreven. Ik heb die dag nog 4 mijl gehiked wat voelde als 40 mijl zo moe was ik. Toen ik de vorige morgen opstond voelde ik me nog minder. Mijn linkervoet was enorm opgezet, de roodheid kwam tot onder aan mijn knie en ik had veel pijn. Het meest verontrustende echter was het feit dat ik een koorts had die steeds hoger werd. Tijd om weer naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis ging het snel en ik werd opgenomen. De stafylokokkeninfectie die de abcessen en cellulitis veroorzaakten konden wel eens MRSA zijn. Een stafylokok die niet gevoelig is voor de antibiotica waar stafylokokken normaal gevoelig voor zijn. MRSA wordt ook wel eens de ziekenhuisbacterie genoemd en is een erg nare infectie. Ze begonnen met een zwaar antibioticum via een infuus om te kijken of ze het daarmee afkonden maar de volgende ochtend was er maar weinig verandering waardoor besloten werd mij te opereren. Ruggeprik. Roesje. Mes er in.

Tijdens mijn bezoek woensdag waren er al kweekjes genomen en het bleek inderdaad MRSA te zijn en ik moest in een soort van quarantaine. Waar je in Nederland gelijk in een plasticzak met ramen wordt gehesen denken ze er in Amerika een stuk luchteriger over en bestond de quarantaine eruit dat mensen handschoenen en een schort droegen in mijn kamer.
De operatie was goed verlopen en de cellulitus en roodheid werden minder. Om de wonden goed te drainen worden ze open gehouden met gaas wat 2 keer per dag vervangen wordt.

Nu is het maandagavond en morgen vlieg ik terug. Einde verhaal. Zo ontzettend jammer. Ik voelde me zo goed en we moesten nog maar een paar weekjes maar ik mag minstens een maand niet hiken. Gedeeltelijk vanwege de wonden, maar grotendeels vanwege de MRSA die heel gemakkelijk kan terugkomen dus moet ik terugvliegen.
Alhoewel ik dolblij ben Marion weer te zien en weer gezellig samen te zijn ben ik erg verdrietig over het feit dat ik deze te gekke tijd op de trail niet voort kan zetten en dat ik de droom van een thru-hike niet kan verwezenlijken. Ik zal het missen.

Het gastenboek is de laatste tijd wat dood en ik denk dat nu de baby helemaal alleen de finishlijn nadert enige aanmoediging wel gepast is.

Zet em op Joost! Katahdin roept je..