Ik wou dat ik deze blog niet hoefde te schrijven...

Lieve mensen

De statistieken mbt onze tocht door de appalachen zijn altijd al in ons nadeel geweest, 80% haalt het einde van de appalachian trail niet. Maar iedereen die het aan ons vroeg kreeg altijd hetzelfde antwoord: "wij gaan het alledrie halen". Tevens kregen we altijd de vraag waar ben je het meest bang voor, beren of slangen of..? Ik antwoorde altijd dat mijn grootste angst was geblesseerd te raken. Nu kan ik zeggen dat de angst voor blessures helaas terecht is geweest. Ik heb de afgelopen maand 3 weken rust gehad voor mijn been, ben 2 keer naar het ziekenhuis geweest, heb ontstekingsremmers geslikt 15 dagen, taping om me been gehad, bandages, zalfjes, ice, stretching etc etc maar het gaat nog steeds niet goed met mijn been. De shin splints zit er nog en de arts zei gisteren dat dat nog wel een tijd kan duren voor ik er echt af ben en dat ik weer rust moet nemen. Dat betekent dus helaas dat ik op dit moment geen 28 km per dag kan lopen en dat zou wel moeten wil ik hem uitlopen. Ik heb daarom vandaag de knoop moeten doorhakken er mee te stoppen. Ik baal er echt verschrikkelijk van, mijn droom valt echt in duigen en hoe graag ik ook wil en hoe gemotiveerd ik ook ben, mijn lichaam zegt nu nee en daar heb ik het mee te doen....

De realiteit is dat ik 1386 kilometer heb gelopen, dat ik fantastische natuur heb gezien, dat ik me heb kunnen inzetten voor een geweldig goed doel en fantastische mensen op de trail heb ontmoet. We hebben altijd gezegt dat wanneer er iemand uitvalt de rest met het project doorgaat. Jort en Joost zijn op het moment dat je dit leest dan ook hard op weg om het resterende deel van de tocht naar Mount Khatadin te lopen en ik hoop dat zij wel zo gelukkig mogen zijn dat ze het halen. Ik wil iedereen bedanken voor hun steun en ik blijf natuurlijk betrokken bij dit mooie project echter niet meer op de Appalachian Trail....

Joep aka Curly